Over eeuwige waarden

In deze turbulente tijden dreigen wij elkander uit het oog te verliezen. Tijd voor wat tegenwicht vinden wij. Tijd om het feit te belichten dat de ander niet hoeft te veranderen om te kunnen voldoen aan je eigen beeld van de wereld en de waarheid. Maar deze jammerlijke vooronderstelling kan inmiddels een zeer groot deel van de bevolking niet meer van zich afschudden. Teveel podia worden geboden om een wanklank de samenleving in te sturen. Maar waarom? Het brengt steeds meer ellende met zich, omdat vele mensen vergeten zijn dat wij sociale individuen zijn en niet een opzichzelfstaand individu dat helemaal los van eenieder functioneert. Men denkt echt dat het mogelijk is, als een soort alles overstijgende zelfvervulling. Het internet en daarmee helaas een steeds groter deel van de samenleving versterkt stelselmatig deze misvatting. Het hele waarden- en normensysteem staat op de helling en er is geen alternatief. In het algemeen gesproken begeven zich inmiddels vele mensen op uiterst glad ijs. 

Tijdens de zéér lange periode van de Middeleeuwen waren er óók mindere tijden waarin het bestaande waarden- en normensysteem op de helling terechtkwam. Er was in die perioden veel strijd nodig vooraleer een nieuwe orde kon ontstaan. Het is van alle tijden, toch? In zekere zin is dat ook zo, maar moet het ook zo? Wij hebben geen pasklaar antwoord, anders dan dat het voor ons steeds belangrijker wordt om in kleinere verbanden iets gezamenlijks na te streven waar men zich in kan herkennen of waar men zich goed bij voelt. Dat mogen zeker wel gelijkgestemden zijn, maar god verhoede dat er geen ruimte meer is voor de in meer of mindere mate andersdenkenden. Want dan staren deze gelijkgestemden zich namelijk blind op een doel en blind op elkaar en is er van een natuurlijke veranderende voortgang of evolutie geen sprake meer. Dan verlies je het als mens van het bestaan, omdat je dan geen contact meer hebt met eeuwige waarden. En het zijn deze onvervangbare eeuwige waarden die mensen in de diepte onlosmakelijk met elkaar verbinden. 

Onderstaande tekst is geïnspireerd op een gedeelte van Se je chante, ce fait Amour. Dat is het vijfde lied uit de Montpellier codex van omstreeks 1300. Deze tekst raakt aan dat wat wij bedoelen.

Als ik zing

Als ik zing is het mijn eigen klank, de klank wordt gevoed met zachte en kleurrijke gedachten, de klank verlicht mijn hart dag en nacht.

De kleuren en beelden stromen van de bloem van goedheid, gratie en eeuwige waarden en de ander roept me toe: ‘zie het liefdevolle gezicht met gratie en moed, het schenkt mij vrede en vreugde’.

Ik zag de hulp niet, de liefde, de geruststelling. Nu zie ik dat wel. Ik hoor veel kleurrijke zang en melodieuze akkoorden. 

Als ik zing is het mijn eigen klank, de klank wordt gevoed met zachte en kleurrijke gedachten, de klank verlicht mijn hart dag en nacht.